Dag in Bad Karlshafen

Het was een regenachtige nacht. Als ik opsta is het droog maar fris. Ik neem een uitgebreide douche. Bij de winkel naast de camping koop ik een kop koffie en een broodje. Het is wat onwennig niet meer te hoeven lopen. Om de voeten toch nog even te verzetten maak ik een stadswandeling. DSC_7820Als het 10.00 uur is geweest, ga ik naar het Hugenotenmuseum. Op twee verdiepingen wordt de geschiedenis van de Reformatie en de gevolgen voor de Hugenoten uit de doeken gedaan aan de hand van tekst en beeld. Het deel met werktuigen en gebruiksvoorwerpen vind ik minder intetessant. Als ik rond ben gelopen kom ik terug bij de bali en raak aan de praat met vrouw achter de bali. Er staat een kaart van de route waarop ik haar wijs en zeg dat ik dat de afgelopen maanden volledig heb gelopen. Ze raakt enthousiast en belt een collega van boven. Ik beveel ze enige dingen aan ter verbetering o.a. uitreiken van een certificaat, oorkonde of hugenotenkruis aan iemand die de hele route heeft gelopen. Ook moet een loper van het Hugenotenpad als zodanig herkent kunnen worden. En over de route zelf maak ik e.e.a. duidelijk. De vrouw van boven schrijft alles al op. DSC_7879Ze gaat het bespreken met het hoofd van het genootschap. Dat is de burgemeester van Neu Isenburg. Mijn telefoonnummer er bij zodat hij mij kan bellen. Als ik afscheid neem krijg ik een boek over Bad Karlshafen cadeau. Het was een leuke ontmoeting. Van mevrouw Römer die me gisteren zou bellen, heb ik niets meer gehoord. Benieuwd hoe dit gaat. Het was in elk geval een mooie afsluiting van mijn Hugenoten-avontuur. Ik ga wat lunchen. Daarna kijk ik hoe ik morgen terug zal reizen. En dan is deze tocht in het voetspoor van de Hugenoten voorbij.

Klik hier voor de foto’s

Gieselwerder – Bad Karlshafen

Het heeft vannacht een paar keer flink geregend. Als ik opsta is het droog. Het is niet meer zo benauwd. Ik ga douchen en breek mijn tentje af. Dan loop ik de camping af en ga naar de super. Daar koop ik broodjes en meeneemkoffie. Zodra ik het dorp uitloop gaat het meteen het bos in. Nadeel is dat je weinig ziet van de omgeving. Na twee uur loop ik het bos uit. Op een bankje eet ik een broodje en loop daarna het Waldenserdorp Gewissenruh in. DSC_7784Bij historisch gebouwen zijn informatie panelen. Ik kom bj het stenen kerkje. Op de deur staat dat de sleutel op nummer 19 is te krijgen. Ik loop er heen. Men is bezig in te pakken om op vacantie te gaan. Ik krijg de sleutel en ga naar de kerk. Een knus interieur. Orgel op het balcon. De kaars met onderschrift “het licht schijnt in de duiternis” vormt het logo van de Waldenzen en is op de witte muur geschilderd. Ik breng de sleutel terug en loop via het kerkhof omhoog. De 9 km die nog resten, gaan uisluitend door het bos. Ik bereik uiteindelijk Bad Karlshafen en daal af naar de haven. Er staat geen menigte met gladiolen op me te wachten. DSC_7805Ik ga naar het Hugenotenmuseum. Daar praat ik met een man en vraag of er geen oorkonde of certificaat wordt uitgereikt aan iemand die de hele route heeft gelopen. Dat is niet het geval. Hij vindt het wel een goed idee en zal het inbrengen bij het bestuur. Hij heeft wel een stempel die hij in mijn carnet zet. Hij verwijst me naar de wijnwinkel van mevrouw Römer. Ik loop er heen maar de winkel is dicht. Dan ga ik naar het VVV. Een aardige dame belt voor mij met met mevrouw Römer. Ze is in vergadering. Als ik mijn nummer geef zal ze mij bellen. Ik doe dat en ga vervolgens naar de camping. Ik zet mijn tent aan de oever van de Weser. Bij het campingrestaurant eet ik en ga daarna naar mijn tent. Morgen blijf ik hier om even bij te komen.

Klik hier voor de foto’s

Hofgeismar – Gieselwerder

Als ik heb ontbeten en afgerekend ga ik op pad. Ik loop de stad uit via een graspad. De zon schijn over de wijdsheid van het glooiende landschap. Na anderhalf uur lopen ben ik bij het kerkje van Carlsdorf. Ik loop de begraafplaats op achter de kerk. Daar tref ik een vrouw die bezig is een graf te verzorgen. Ze is getrouwd met een afstammeling van een Hugenotenfamilie. Ze is enthousiast als ze hoort dat ik het Hugenotenpad loop. DSC_7736Ze wijst me graven waar een Hugenotenkruis op staat. Ze vertelt hoe mooi het kerkinterieur is. De kerk gaat om 10.00 uur open. Daar eacht ik niet op. Ik zeg de vrouw goedendag en kijk nog verder on het dorp. Ik loop door naar Hombressen. Daar gaat het omhoog de Rauchberg op. Een lange klim tussen de korenvelden brengt me naar de top. Om even bij te komen ga ik bij een solitaire eik op een bankje zitten. Dan lees ik dat het een “Vredeseik” is, geplant na de Duits Franse oorlog in 1871. Ik loop verder langs de graanvelden. Ik steek een asfaltwag over en loop een bos in. Als ik het bos weer uitkom gaat het verder naar Beberbeck. Als ik in een grote hof kom, spreek ik een man aan en vraag wat dit is. Het is een groot agrarisch bedrijf van het land Hessen. Het is ooit gebouwd als paardenfokkerij. Er heerst een aparte sfeer. Ik loop verder. DSC_7763Na een tijdje langs de weg gelopen te hebben, kom ik bij Sababurg dierentuin. Bij de ingang is een terras. Daar ga ik zitten. Ik bestel als lunch een kop soep en eet de meegebrachte broodjes er bij. Daarna loop ik de berg op waar de echte Sababurg staat. Het nog bestaande deel is als luxe hotel ingericht. Vervolgens loop ik een paar uur door een bos. Ik kom uit bij de Hugenotenkolonie Gottstreu. Deze is, samen met de kolonie Gewissenruh, door Carl von Hessen-Kassel gesticht om hugenoten uit mislukte kolonies op te vangen. Ik kijk wat rond en loop door naar Oberweser. Zoals de naam al zegt, ligt het aan de ander kant van de Weser. Ik had daar willen kamperen. De pont over de Weser vaart echter alleen in de weekends. Ik loop door naar Gieselwerder. Daar is ook een camping. Als ik daar mijn tent heb neergezet, ga ik bij het restaurant eten. Na het eten breng ik nog even een bezoek aan het stadje. Er is een mooi kerkje. Ik ga even naar binnen. Mooi eenvoudig interieur. Dan ga ik naar de camping en schrijf mijn verhaal.

Klik hier voor de foto’s

Wolfhagen – Hofgeismar

Het is 7.15 uur als ik op pad ga. In het centrum van Wolfhagen haal ik bij een bakker koffie en broodjes. Daarmee loop ik de stad uit. In een bosrand kom ik toevallig bij een herdenkingsplaats voor vetdreven Duitsers na WOII. 15 miljoen Duitsers werden uit o.a. Oost en West Pruisen, Schlesië, Pommern en Sudetenland verdreven. Velen zijn in Wolfhagen ondergebracht. Wat een tragiek.DSC_7682 Ik loop verder omhoog de berg op. Als ik aan de andere kant weer naar beneden loop kom ik in een mooi beekdal. Er vliegen diverse soorten roofvogels. Ik passeer een historische watermolen. Daarna kom ik in een dorp Altenhasungen. Ik pauzeer even op een bank. Dan gaat het verder en weer een berg over. Ik kom in Zierenberg. Het dorp heeft ern mooi centrum en een prachtige kerk. Bovendien is hij open. Ik ga er binnen kijken. Daarna ga ik op het plein achter de kerk koffie drinken op een terras. Als ik verder ga, loop ik een stuk door een dal. Dan gaat het weer een berg over. Ik kom in Westuffeln. Ik had gehoopt daar iets willen drinken maar er is helemaal niets te beleven.DSC_7713 Als ik even op een bank ga zitten drink ik mijn waterfles leeg. Als ik verder loop, hoor ik een man in zijn tuin bezig. Ik loop er heen en vraag of hij mijn fles met water wil vullen. Als hij dat heeft gedaan praten we over mijn tocht. Hij is onder de indruk. Ik loop verder en ga de laatste berg over. Ik kom dan in Kelze. Dit is een Hugenoten dorp dat er armoedig uit ziet. De kerk is mooi en open. Ik ga binnen kijken. Een sober maar mooi interieur. Ik schrijf wat in het gastenboek en ga verder. Ik bereik Hofgeismar en zoek een overnachtingsplek. Ik kom terecht bij het Alte Brauhaus. Ik doe wat boodschappen en schrijf op mijn kamer mijn verslag.

Klik hier voor de foto’s

Waldeck – Wolfhagen

Bij het ontbijt tref ik een man die me gisteren al aansprak. Hij is erg geintersseerd in mijn tocht en vraagt van alles. Hoe ik slaap, hoe ik mijn weg vind enz. Hij is met zijn dochtertje hier. Ik leg alles uit en ga dan. Bij het afgeven van de sleutel staan ze met zijn twee in de hal.DSC_7658 Ik geef ze een hand en vertrek. Als ik een tijd later omhoog loop langs de weg komt hij al toeterend en zwaaiend voorbij. Ik loop verder omhoog tot ik in Waldeck ben. Ik ga even op een bank zitten. Als de hartslag weer wat normaler is, loop ik aan de andere kant weer naar beneden over een veldweg. Ik kom uit bij een fietspad dat op een spoortracé is aangelegd. Bij het dorp Netze verlaat ik het fietspad en loop door het dorp. Het begint inmiddels warm te worden. Er volgt een stuk door de grootschalige graanvelden. Ik ben blij als ik daarna de bossen weer in ga. Onder de bomen is het wat koeler. Het is ca. 6 km door het bos om in Ippinghausen te komen. In het midden van het dorp neem ik op een bankje een lunchpauze. Het is daarna niet ver naar Leckringhausen. Dit is een klein Hugenotendorp. Het heeft een mooi klein kerkje dat uit 1706 stamt. In de oude school is een museum ingericht. Het is gesloten. Er tegenover is een Gaststätte Mulot. Ik loop er binnen en vraag aan de vriendelijke DSC_7637rondbuikige waard of hij iemand weet die me erin kan laten. Dat niet het geval. Maar als hij hoort dat ik het Hugenotenpad loop is hij enthousiast. Ik krijg een batch en folders. Ik moet per sé wat van hem eten. Hij vult mijn waterfles. Ik ga met hem op de foto. Het is een bijzonder hartelijke ontmoeting. Als ik vertrek krijg ik wel 3 keer een hand. Dan loop ik in de hitte naar Wolfhagen. Aan de voet van het oude centrum loop ik langs een gasthof. Ik ga binnen vragen of ze een kamer hebben. Dat hebben ze. Even later sta ik onder de douche.

Klik hier voor de foto’s

Louisendorf – Waldeck

Na het ontbijt word ik met de auto terug gebracht naar Louisendorf. Ik bedank de aardige mevrouw van het pension en loop het dorpje uit. Ik kom langs het terrein waar de vrouw van het pension in de vakantie kinderkampen organiseert voor kinderen die anders niet op vakantie gaan. Even verder is een open plek in het bos. Toen in het dorp de grond was uitgegeven aan Hugenoten kreeg één toestemming om hier een stuk grond te gebruiken.DSC_7605 Beneden aan een beek passeer ik een watermolen. Ik ga de volgende berg over. Als ik de top met daarop een boerderij ben gepasseerd, daal ik af in een mooi open landschap. Via een fietspad loop ik naar het dorp Altlotheim. Bij een boerderijcafé drink ik koffie. Ik vraag de vrouw of ze weet of de veer over de Edersee ook gaat. Ze doet veel moeite om er achter te komen. Uiteindelijk is de conclusie dat hij moet gaan. Ze geeft me nog wat goede tips voor de route en een kaart. Ik loop door het Nationaalpark Kellerwald-Edersee. Het bestaat vooral uit beukenbossen. Af en toe lijkt het veel op de Veluwe inclusief door zwijnen omgewoelde bermen. Ik kom langs een kapel. Een apart bouwsel op een aparte plek. Dan gaat het over een lang dalend pad. Het is zo stil dat ik mijn rugzak hoor “praten”. Op het ritme van het lopen zegt hij “zo moet ie” in een eindeloze herhaling. Ik loop vervolgens een stuk langs een beek, klim dan nog een berg over en bereik vervolgens Bringhausen. Ik daal af naar de oever van de Edersee. Over de oever ga ik naar Rehbach. Ik passeer een overvolle camping. DSC_7635Er wordt druk gezeild op het meer. In Rehbach vraag ik naar de veerboot. Ik moet eerst met een pontje naar Scheid (!) en daar kan ik de veerboot nemen. Als ik aan de overkant ben loop ik naar de jeugdherberg. Daar blijf ik een nacht. Om te betalen wil ik mijn bankpas gebruiken maar die doet het niet. Ik ben gedwongen om naar de bank te gaan om te pinnen. De dichtbijzijnde bank is drie kilometer verder in altstadt van Waldeck. Dit ligt boven op een berg. Maar eerst neem ik een douche en een bord spaghetti. Daarna ga ik naar de bank. Er is een kabelbaan naar de altstadt. Daar ga ik mee omhoog. In het centrum haal ik geld en een ijsje. Ik moet de berg af lopen want de kabelbaan is gestopt voor vandaag. Terug bij de Jeugdherberg betaal ik en neem een biertje. Op de kamer schrijf ik mijn verhaal en bekijk de route voor morgen.

Klik hier voor de foto’s

Ernsthausen – Louisendorf

Om halfacht wordt er op de deur geklopt. Het ontbijt staat klaar in de eetkamer. Een half uur later ga ik op pad. Het is bewolkt en warm. Ik loop over een fietspad naar Wiesenfeld, een klein dorp met een paar Hugenoten gerelateerde monumenten. Daarna gaat het verder naar Burgwald. Daar begin ik aan een afdaling en passeer een verlaten militair terrrein. Ik kom uit bij een watermolen aan de Eder. DSC_7555Er volgt een hoogvlakte van waar ik een mooi zicht heb op Frankenberg. Ik loop vervolgens naar het centrum van deze stad. Op een terras ga ik koffie drinken en neem er bij wijze van lunch een apfelstrudel bij. Daarna loop ik verder. Ik passeer een bord waarop staat dat de route tussen Frankenberg en Louisendorf ook wel “Französentrift” wordt genoemd. De hugenoten die in Louisendorf werden gehuisvest, liepen elke zondag deze route van anderhalf á twee uur twee keer om in Frankenberg naar de kerk te gaan. In 1702 was de kerk in het dorp klaar en hoefde men deze wandeling niet meer te maken. Als ik Louisendorf bereik, blijkt het enige pension van het dorp gesloten. Ik ga het kleine plaatsje in en bekijk de kerk, de school en wat woonhuizen. Als ik weer terug kom bij het pension is er een jonge vrouw bezig wat planten in potten te doen. DSC_7574Ik spreek haar aan en vraag naar een kamer. Dat gaat helaas niet. Het pension is van haar ouders en die zijn wegens ouderdom met het pension gestopt. Ze biedt aan om mij met de auto naar Frankenberg te brengen naar een pension dat ook door de ouders werd bedreven. Nu doet zij het. Morgenochtend brengt ze me terug naar Louisendorf zodat ik vandaar weer verder kan lopen. Ik vind het erg aardig en even later ben ik terug in Frankenberg en ga onder de douche. Daarna doe ik de was en ga dan eten bij de Italiaan naast het pension.

Klik hier voor de foto’s

Marburg – Ernsthausen

Het café waar ik zou moeten ontbijten is nog dicht als ik even voor halfacht voor de deur sta. Ik loop door en koop bij de bakker koffie en 2 chocoladebroodjes. Al lopend neem ik zo het ontbijt tot me. Tot Wehrda loop ik door het dal van de Lahn. Daarna over een berg naar Gossfelden. Daar staat het huis/museum van de illustrator Ubbelohde van de eerste sprookjesboeken van de gebroeders Grimm.DSC_7504 Veel van de door de broers Grim verzamelde sprookjes werden verkregen van afstammelingen van de Franse Hugenoten die altijd hun verteltraditie hadden onderhouden. Rond 40 sprookjes, waaronder Klein Duimpje en Doornroosje, zijn op die manier gekregen. Beide broers hebben rechten gestudeerd aan de universiteit van Marburg. Ik loop verder langs een spoorlijn. Als het lokale boemeltje voorbij komt, laat de machinist als hij me ziet de hoorn klinken. Ik zwaai en hij zwaait terug. Als ik de plaats Wetter bereik, ga ik naar de bakker. Op de stoep in de zon staat een tafeltje. Daar ga ik aan zitten met koffie en een broodje. Daarna loop ik naar Todenhausen. Dit is een mooi voorbeeld van een Hugenoten kolonie. Langs de hoofdstraat staan nog oorspronkelijke huizen.DSC_7535 In een zijstraat staat het kerkje uit rode zandsteen. Het is open dus ga ik naar binnen. Een kleine ruimte die mooi is ingedeeld, inclusief balkon. Naast het kerkje zijn op de begraafplaats Franse namen te lezen. Ik loop verder en passeer een paar boeren dorpjes. Ik loop naar Münchhausen. Geen Baron te bekennen. Ik loop verder en kom Ernsthausen binnen bij de supermarkt. Ik doe wat boodschappen. Weer buiten vraag ik aan een vrouw of ze me een slaapadres kan noemen. Ze kijkt bedenkelijk en geeft niet veel hoop. Ik loop het dorp in. Bij de benzinepomp staat een bord met pension. Het ziet er dicht uit. Ik vraag bij de pomp of men iets weet. Het pension gaat om 17.00 uur pas open. Ik wacht tot het zover is. Dan krijg ik een kamer van een onvriendelijke Italiaanse vrouw en installeer me.

Klik hier voor de foto’s

Rustdag in Marburg

Vandaag neem ik een rustdag. Marburg is een mooie universiteitsstad. Er is nog e.e.a. te bekijken in het licht van mijn tocht. De vriendelijke man van het hostel heeft een brochure voor me meegenomen waarin e.e.a. staat over de reformatie in Marburg. Hij heeft deze speciaal voor mij bij de gemeente gehaald. Ik ontbijt bij een café aan de overkant. Een eenvoudig ontbijt hoort bij de overeenkomst met het hostel. Daarna loop ik naar de altstadt. Eerst ga ik naar boven naar het slot. Daarin zijn enkele musea gevestigd. Bij de kassa vraag ik waar ik iets vind over de Hugenoten. Twee mannen kijken me verbaasd aan.DSC_7463 Ik snap niet dat Marburg zo belangrijk was tijdens de Reformatie en vervolgens bij de opvang van Hugenoten en dat het museum er niets van heeft. Ik loop de zalen door. De potjes en beeldjes sla ik over. Wel interessant is de ruimte gewijd aan de hulpmiddelen voor blinden. Deze zijn allemaal ontwikkeld na de 1e wereld oorlog aan de universiteit. Marburg is de blindenstad van Duitsland. Dan kom ik bij een schilderij getitteld “Religionsgespräch”. Het is uit 1529. Luther heeft in 1517 zijn stellingen tegen o.a. de aflaat openbaar gemaakt. Landgraaf Phillip van Hessen-Kassel (de Goedmoedige) heeft na enige tijd de opvatting van Luther omarmt. Dan dreigt de Keizer met militaire middelen in te grijpen om de nieuwe opvattingen de kop in te drukken. Phillip reageert met het bijeenroepen van de religieuze leiders waaronder Luther en Zwingli teneinde het eens te worden over bepaalde religieuze opvattingen binnen het Reformatorisch front. Deze bijeenkomst vindt plaats in dit zelfde slot waar ik nu ben. Luther en Zwingli blijven het oneens. Toch ondertekenen ze 14 stellingen waar ze het wel over eens zijn. Zo wordt een macht gevormd waar de keizer niet tegenop kan. Het schilderij toont deze bijeenkomst. Samen met de bijgeleverde informatie wordt dit beeld duidelijk. Als meer dan 100 jaar later de Hugenoten aankomen is er een klimaat van begrip en welwillendheid in bestuurlijke kring van Marburg. Ik verlaat het slot en daal af. Ik kom uit bij de Lutherkerk. Marburg was inmiddels verklaard een Lutherstad. Luther heeft ook in deze kerk gepreekt. Maar inmiddels kregen de opvattingen van Calvijn weerklank. Phillip wilde de leer van Calvijn volgen. Dit wordt hier de tweede reformatie genoemd. Maar de bevolking van Marburg wilde bij het Lutherse blijven.DSC_7489 Bij deze kerk waar ik nu ben, zijn in 1605 rellen uitgevochten vanwege deze controverse. Ik loop verder naar beneden en kom op de oude marktplaats uit. Het is er druk op de terrassen. Het is lunchtijd. Ik ga op een bank zitten en maak een schetsje. Dan loop ik naar een terras in een winkelstraat en bestel een pizza. Na de lunch loop ik naar de oude universiteit. Deze is gebouwd op de fundamenten van een klooster. Eerst ga ik naar de universiteitskerk. Dit was de oude kloosterkerk. Het gotische gebouw van de universiteit is normaal gesloten voor bezoek. Er gaat echter een bijeenkomst plaatsvinden. Ik vraag een vrouw of ik even mag kijken. Dat mag mits niet te lang. Ik loop in het gebouw en herken de kloosterstructuur. Ik maak wat foto’s en ga dan weer naar buiten ik wandel langzaam terug naar het hostel. Onderweg doe ik wat boodschappen. Als ik even later in het keukentje zit te eten komt de vrouw die er gisteren ook was binnen. Ik spreek haar aan. Ze is op zoek naar een woning. Ik vraag verder. Ze blijkt zwanger en heeft haar baan opgezegd. Haar vriend woont niet bij haar. Ik vind het maar een vreemd verhaal. Ik ga naar mijn kamer. Even later komt er ern Braziliaanse jongen binnen. Hij studeert filosofie. Ik raak in een interessant gesprek met hem over goed en kwaad en waarheid.

Klik hier voor de foto’s